Άλλο εθελοντισμός και συμμετοχή του πολίτη

και άλλο άρπα-κόλλα

του Θανάση Παπαμιχάλη

 

Με αφορμή το κάλεσμα συμπολίτη για εθελοντική συμμετοχή στον καθαρισμό-ευπρεπισμό του παλιού σταθμού ΟΣΕ έκανα κάποιες σκέψεις.

1ον) Η συμμετοχή του πολίτη σε δράσεις κοινωνικού σκοπού είναι πυλώνας κοινωνικής προόδου. Άρα ως προς το κάλεσμα και την πρωτοβουλία όλα καλώς. Έστω και ένα μήνα πριν τις δημοτικές εκλογές. Όμως ο εθελοντισμός δεν μπορεί να καλύπτει την αδράνεια μιας πολιτικής διοίκησης. Δεν είναι αυτός ο ρόλος της εθελοντικής προσφοράς.

2ον) Ένας κοινόχρηστος χώρος πολύ σημαντικός για το κέντρο της πόλης, όπως αυτός του ΟΣΕ, πέρασε σε κοινή χρήση και αξιοποίηση το 2010 επί δημαρχίας του κ. Στρατιώτη. Από τότε το μόνο που έγινε ήταν η διαγράμμιση του χώρου στάθμευσης (2 χρόνια πριν) και ένας καλύτερος ηλεκτροφωτισμός μόλις πρόσφατα. Να επισημάνουμε δε ότι, το σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης στήθηκε από ανάδοχο εταιρεία, πληρώθηκε από το Δήμο, δεν λειτούργησε ποτέ και ο ηλεκτρολογικός πίνακας αφέθηκε εκτεθειμένος (!) για μεγάλο διάστημα (σύμφωνα με μαρτυρία συμπολίτη μηχανολόγου). Δεν υπήρξε δηλαδή κανένα πλάνο αξιοποίησης των υποδομών προς όφελος των πολιτών από άποψη πολιτιστική, πολεοδομική, αναπτυξιακή. Α ναι. Βάφτηκε η μηχανή-αντίκα με χρώματα που δεν ταιριάζουν στο εμβληματικό αυτό στοιχείο του σταθμού  

3ον) Ποιο λοιπόν είναι το μήνυμα από την όλη ιστορία; Κατά την ταπεινή μου άποψη, η διοίκηση του Δήμου μας, όπως και κάθε άλλη θεσμική δομή, οφείλει να σχεδιάζει πρώτα, να μελετά κάθε παρέμβαση που αφορά στο δημόσιο χώρο. Να αξιοποιεί τις υποδομές κατά τρόπο ενδεδειγμένο, ακολουθώντας τις πρακτικές της επιστήμης και των τεχνών. Και το κυριότερο. Να έχει όραμα, να καινοτομεί, να εμπνέει. Με το άρπα-κόλλα δεν γίνεται δουλειά.

4ον) Αν εντέλει, η διοίκηση αδυνατεί να νοικοκυρέψει έναν δημόσιο χώρο, τότε ναι, να πάρουμε όλοι (και το εννοώ, μια σκούπα και ένα φτυάρι και να βοηθήσουμε.

    

Θανάσης Ι. Παπαμιχάλης

Κοινωνιολόγος